Wiele rzeczy się wydarzyło i nadal dzieje się. Moja w zamiarze krótka walka z chorobą znacznie się przedłużyła i nadal nie wydobrzałem do końca. Znaczny wysiłek fizyczny przyprawia mnie o spazmy kaszlu, oskrzela zaciskają się, a ja je z buta muszę salbutamolem. Tfu tfu. I tak się męczę czasem. A teraz? A luzik. Nie kaszlę, nie gorączkuję, ucho mnie już nawet nie boli, ale węzełki po prawej to napierdalają. Zapalenie spojówek też nie cieszy. Infekcja przypomniała też pyłkom, że sezon na nawrót dolegliwości alergicznych otwarty. I pac. Ale olewam, i może właśnie dlatego ciągle coś czuję. Minęły różniaste dni wypełnione w łóżku grą w Mass Effect – ukończyłem w końcu i w Drakensang – jak mam czas to podklikuję. Obejrzałem stos filmów i załatwiliśmy wiele spraw z żoną na budowie i nie tylko na budowie (położona kanalizacja, woda, elektryka), dziś nakręciłem wykończenie nieszczęsnego komina, co mnie z następnego tysiaka zkosztuje. Tfu – wszystko przez poprzednią ekipę z Uszmaną jako plutonowym. Najważniejsze, że ruszyło i że już niedługo nie będzie tematu nieszczęsnego komina (kominów raczej). No i byliśmy na urlopie z Gwiazdką. Mikołaj został u dziadków  i babci, a my śmignęliśmy w świat. Najpierw do LublYna do Mefja i Em, gdzie się pokręciliśmy z godzinkę i pogawędziliśmy, w Instytucie odebrałem kaszankę, dałem PRAWDZIWE zwolnienie i zebrałem listę mych urlopów z dwóch lat by się kiedyś zabrać za wypełnianie kwitów, potem bzium do Wawy. Zadekowaliśmy się u szwagierki z delikatnym wyjściem na Stare na delikatne piwo w oparach gadugadugadu. Dzień następny do stryja do Żuromina, gdzie rozmawialiśmy namiętnie oltugeder jak nigdy w życiu (tekst stryja – Krowi, wiesz, że już w tych drinkach połówkę wypiliśmy?) Nie wiedziałem. Nie poczułem, dalszych drinków też. Powstrzymała mnie dopiero żona, która aniołem stróżem, obrońcą praw człowieka-żony bywa i mnie chroni przed kompromitacją i następnego dnia na wesele do Ostrołęki do Marcinka. W kościele puszczali chyba hity z „Najpiękniejszych Melodii”. Wesele delikatne – ludzie się postarzeli. Grupa kolegów Marcinka, z którymi miewałem przyjemność się bawić podczas moich studenckich kilku odwiedzin na medycznej w Wawie nie wlewała już w siebie takiej ilości wódki jak kiedyś. Nie było już też zielono, ale rozmowy z Magistrem na poziomie nadwysokim nadal przeprowadzać było można. W ogóle byłoby całkiem miło, gdyby:

a) Kate nie zamigotała (bo to chyba przedsionki zawsze jej wariują, EKG ze sobą nie noszę), więc już za bardzo tańczyć nie mogła z werwą.

b) Krowi po ataku szybkich rękonogobrzuchobiodroruchów nie potrzebował Ventolinu.

Dało radę. I tak było miło. Zacznę Kate karmić Polfenonem, albo co…

No. A po powrocie z Tępołęki do domu od razu przeprowadzka. Wywieźliśmy wszystko z mieszkanka (Aaaa! Sprzedaliśmy mieszkanie w zeszłym tygodniu!) i dziś umówiony jestem z chłopakami ratownikami (trzeba będzie na bronksa iść) na przeprowadzkę mebli. Nom. Od wczoraj mieszkamy u moich rodziców i potrwa to gdzieś do roku czasu… Tara! I co dziś? Ustalamy dodatkowe okno z panami dekarzami…

I zapomniałbym. Się zacząłem ostatnio wsłuchiwać w „Narrenturm”, w Wawie mnie dopadł Światowy Dzień Książki, gdzie Empik do dwóch kupionych książek dodawał trzecią gratis, to wpadłem w posiadanie w końcu Trylogi Husyckiej i tak teraz czytam/słucham…

I zostałem all by myself, bo żonę z dzieckiem wywiozłem hen hen do teściowej i tam zostaną do rana poniedziałku, kiedy ich odbiorę. Nie żeby mi to różnicę sprawiało, bo i tak będę w pracy mam nadzieję, że sypiać, a nie jeździć. W niedzielę doba w pracy, więc łóżko domowe zobaczy mnie tylko w sobotę. 

Słowo pisane nadal leży odłogiem. W ciągu tygodnia może z dziesięć stron przeczytałem – jakoś nie mogę na literki patrzeć. Filmów nowych obejrzanych się nazbierały trzy garści, ale za to przesłuchałem dodatkowe dwie godziny „Narrenturm” na mp3. Czytałem je ponad pięć lat temu i zapomniałem, że jest tak dopracowane i doskonałe. Dopracowane na pewno bardziej od sagi od Wiedźminie, ale cóż…

Dzień nr 1. Krowi Bóg w POZie. Przychodzi do mnie ęty już z kolei człowiek, lat 28. Człowiek zgłasza, że od dwóch dni miewa okresowo zawroty głowy, bóle karku, uczucie cierpnięcia dłoni i okresowo podkłuwa go po prawej stronie klatki piersiowej. Mówi, że mierzył sobie w domu ciśnienie, i że było wysokie. Nigdy tak nie miał. No to moje pytanie – a jak się pan teraz czuje, coś boli? Kark boli. A w klatce boli? Nieee. Nie boli. Kłuło dziś, ale już nie boli. EKG – ślYczne, nic a nic… Pan dostał Captoprila pod język, Captoprila na recepcie (RR miał 150 czy 160/90) i został wysłany do domu z zaleceniem przyjęcia Captoprila, gdyby coś się działo, mierzenia codziennie ciśnienia i zapisywania sobie i zgłoszenia się do lekarza rodzinnego (mojego ojca btw – jakoś tak wyszło, gdyby był nawrót dolegliwości). Cisza spokój, cisza spokój i… Ach… Pan  przez te dwa dni jechał autokarem z UK do Polski cały czas.

Dzień 4. rano. Przychodzi ten pan – jakoś do mnie do przychodni dziwnym trafem i mówi, że… (lat 28) było dobrze, ale czasem wracały mu te dolegliwości, Głównie to bolał go kark i głowa, czasem go kłuło i miał drżenia rąk… Pan mówi, że mierzył ciśnienie i, że było 160/100. A teraz boli pana coś, źle się pan czuje? Nieeee. Dobrze wszystko, ale czułem się gorzej, jakoś tak na świeżym powietrzu lepiej się czuję. Mierzę ciśnienie  – 110/70. Tylko pan jakiś taki z lekka przyspieszony. No cholera – ciśnienie ma dobre, a mówi że mu skacze – oglądam jego EKG z Dnia 1 – jeszcze raz widzę wszystko luzik i myślę. Zlecam panu morfologię (nie wiem po, co, zlecam elektrolity – wiem po co, zlecam TSH – wiem po co) i piszę Metocard, by pan sobie pobrał, bo może rzeczywiście to ciśnienie miewa wysokie i się jakoś tak napędza ( w głowie mam, że jak do mnie wróci, to dostanie jakąś benzo, albo co, bo tak typ wygląda, i że wyślę go do poradni kardio, gdzie mnie najpewniej opieprzą za takiego pacjenta).

Wieczór dnia 4. – Jadę na nocnej POZ do nadciśnienia i…. przyjeżdzam do jakże mi znajomego pana! Pan wychodzi przed domek! i mówi, że było od wizyty rano dobrze, ale… teraz zajebiście go rozrywa w środku klatki. Jestem POZ, nie powinienem zabierać pacjentów do szpitala, ale… coś mnie tyka… zabieram go… jakiś taki niespokojny i inny niż poprzednio, a do śpitala niecały kilometr . Zdaję go na SOR internistyczny, bo widzę w nim nerwicę, a nie kardio (POZ wyjazdowy nie ma EKG!). Zdaję info o człowieku dokładne doktorowi zresztą znajomemu na SORZE, który do tej chwili był miły, ale chyba w umyśle chorobę pacjenta postrzegał tak jak ja, bo mi mówi… Doktorze kurwa, jak doktor sam nie potrafi wypierdolić takiego pacjenta (tak się wzburzył, jak się dowiedział ile człowiek ma lat), to kurwa sam go wypierdolę… Wysłuchałem, olałem i sobie poszedłem. Nie ruszają mnie emocje ludzi…. Gdzieś tam pojechałem, dojeżdżam do stacji, a tu dowiaduję się, że mój 28 letni pacjent co miał? Właśnie miał zawał i jedzie na hemodynamikę. Dzwoni doktor z SORu i potulnie teraz się mnie wypytuje o poprzednie EKG,  na co odpowiadam mu, że ni chuja – nie było nic, a nic… że dolegliwości zgłaszał takie, a nie inne. Wszyscy wokół się dziwią i dziwią. Ja z lekkim poczuciem winy, że mu rano nie zrobiłem drugiego EKG… Bo taki właśnie jest POZ – tłumy ludzi sprawiają, że nie zawsze można dobrze wyselekcjonować, szczególnie, jeżeli dolegliwości nie są typowe, ma się podstawowe badanie z dobrym wynikiem, pacjent nie jest w grupie ryzyka i nie wygląda na daną chorobę. Tfu tfu… O wiele łatwiej jest spotkać się z prokuratorem w POZie niż w ratownictwie. Wszyscy mówią, że z człowiekiem i postępowaniem moim był luzik i że się przyczepić nie można, ale niedosyt jakiś się czuje jednak… Jak na razie miałem nosa i do zawałów z dobrym EKG i do obrzęków płuc w POZie i innych ustrojstw…. Niedosyt jakiś jest jednak i chodzi mi po głowie ponad tydzień, taki kurna zawód.

Ostatnio się zaczyna mówić, że nie ma czegoś takiego jak wiekowa grupa ryzyka dla zawałów. Prawda to czy fałsz? Jednak tak młodego zawału w mieście nikt nie widział conajmniej rok lub dwa.

A pana sobie tak potem przemyślałem i musiał mieć przez te kilka dni świeżą nagle wyhodowaną niestabilną dusznicę, ze zwyżkami ciśnienia, która najpewniej jednak wieczorem przekształciła się w zawał. Co można było zrobić z pacjentem? Czy miałby podwyższoną troponinę? Może tak, a może nie… Dolegliwości nie były typowe. Próba wysiłkowa? O tak… To badanie na pewno pokazałoby istotę problemu – na wysiłkowej dostałby pewnie zawału. No to co? coronarografia? Na to to trzeba sobie zasłużyć conajmniej miesiącami doleglowości i to raczej charakterystycznych.  Ech życie.

I znowu zbiorczo o filmach, które oglądałem:

„XIII – The Conspiracy” – miniserial składający się z dwóch odcinków, równie dobrze mogący być jednoczęściowym filmem fabularnym. Film oparty na komiksie, który czytałem jakieś wieeele lat temu i z samego komiksu nie pamiętam nic poza tytułem i lekką wizualizacją stylu kreski. Spiski, akcja, tajemnice – to w skrócie. Film buzuje napięciem, śliczną fabułą i niestety napięcie powoli po połowie zaczyna spadać, mimo tego film jest miły dla oka i warty obejrzenia.

„Yes Man” – Jim’a Carrey’a można nie lubić, ale film jest przedni. Od 2-3 lat nie wpadłem w spazm bezsensowneo śmiechu, a oglądając Yes Man’a wpadłem. Po obejrzeniu jednej ze scen leżałem na kanapie, nie oglądając już i starając się wyłączyć śmiech – ten ustał dopiero po dziesięciu minutach. To na prawdę jedna z durniejszych i głupszych, ale przesączona absurdalnym dowcipiem komedia, jaką oglądałem w ostatnich latach. Idea zgadzania się na wszystko, co może przynieść życie jest totalnie odjechana, a Carrey jest tu niesamowity. Sam miód.

A w nocy byłem na dyżurze pod telefon na tarnsportówce i? I spotkałem się z takim debilizmem, że samopoczucie agresywne z lekka mam w obecnej chwili. Godzina 22:30, że wyjeżdzam. Transport ze szpitala powiatowego (45 km od nas) do klYnicznego (85km od powiatowego). A jaki problem?! Bo na wewnętrznym mają człowieka z pełnym pęcherzem i nie mogą go zacewnikować, a inaczej nie można go odbarczyć, bo mocną niewydolność krążenia ponoć ma. Nie zacewnikował internista, nie zacewnikował chirurg to wysyłają do klYnicznego na urologię (celem KONSULTACJI), ale dlaczego kurwa nie można było do nas do wojewódzkiego na urologię (45km?). I inne pytanie, po jaką cholerę ja tam jechałem? Gdzie tu zagrożernie życia? Szlag mnie tafił, dohtor sobie zarzyczył transport z lekarzem, to taki miał być. I co? I 45 km do powiatowego, 85 km z człowiekiem do KlYnicznego, tam schodzi urolog i nie kryjąc rozbawienia i podobnego niezrozumienia jakie i my mieliśmy cewnikuje człowieka bez żadnych wymyślunków w 30 sekund. Nosz kurwa. Jakbym wiedział, że tu nie ma żadnych klocków to bym się na oddziale powiatowego chyba za to wziął, ale z natury nie lubię się czepiać nie swojej roboty. I co? I spowrotem 85 km do powiatowego i 45 km do nas. Prawie pięć godzin w durnej karetce, strata powiatowego na jakieś 1500 PLN za transport z taką duperelą. Niewyobrażalne.

Apdejt mały: Przedwczoraj 7:50 – jadę na dyżur, spotkanie z nieoznakowanym Mondeo. 200 PLN i 6 punktów.

A dziś rano kupa spraw załatwiona. Spotkanie z hydraulikiem, odwiedzenie składów budowlanych z analizą i wstępnym targowaniem się o ceny styropianu, złapanie Kaziutka z Agnieszką ( i to na raz!) na Izbie, gdzie Agnieszka pracuje, a Kaziutek akurat zwoził pacjenta i podpisanie umowy przedwstępnej w sprawie sprzedaży mieszkania, wizyta w banku, gdzie powiedziałem pani „Podpadziocha”, bo mi nie przygotowała dwóch watriantów pozbycia się połowy kredytu i atak na spółdzielnię mieszkaniową, gdzie jak na razie tylko 1/3 podpisów zarządu zdobyłem, bo reszta jakoś się w pracy nie pojawia. Nic to…

Siadłem w pracy (dziś ogólnie lajt wielki) i wrócę do domu w sobotę rano.

A w samochodzie teraz w kółko znowu…  Sonata Arctica – San Sebastian